Vroeger zag ik dat letterlijk bij veel mensen.
Onlangs nog ontmoette ik iemand op een receptie die ik heel lang niet gezien had en die intussen heel oud geworden is. Veertig jaar geleden al nam ze antidepressiva en alle mogelijk medicatie om er door te geraken. Ze ging werkelijk door zware stormen met haar man. Samen stonden ze daar gezellig met een glas champagne.
Nu bekijk ik het anders, op bewustzijnsniveau. Mensen die alles onder het tapijt vegen, worden ziek enz. Mensen die durven door de realiteit gaan, blijven maar vallen en opstaan. Ze putten als het ware uit hun eigen groeiproces.
Krakende wagens lopen het langst
28 06, 2009 by Roland
2 Responses
Leave a Reply
-
-
Recente reacties
- Kathleen Vastmans on Heerlijk druk
- frank on Vakantiegeschenkje
- catherine huwel on Meditatie: Continuïteit van bewustzijn
- Emilia Hollander on Helderheid
- Frank Beyleveld on Meditatie: Positief – Negatief
-
Recent verschenen
Archief
Tags
Meta
Hmmmm…. ik kraak toch wel wat hoor!
dat was één van mijn vaders lievelings spreuken, als ik weer eens iets had, waardoor ik niet meer uit de voeten kon. Inderdaad met vallen en opstaan groeien we tot onze rug volledig recht is.
Weeral heel veel inzichten door weer eens over mijn grens te gaan. Op den duur begin je jezelf wel te kennen en hopelijk onthou ik mijn lessen dan eens! Maar in’t vuur van’t spel en dan even niet alert zijn en je kan weer eens herbeginnen. Dikke knuffel van een steeds sterke wordende Lieve op elk vlak, fysiek, emotioneel en mentaal!