Toen ik heel lang geleden begon met raja yoga bij Wilfried Ingels had hij het niet over spiritualiteit. Hij had het over bewust worden. Geen wetten of religieuze voorwaarden, maar gewoon je leren beheersen, je dagelijks werk doen en elke dag de tijd nemen om je bewustzijn te ontwikkelen via de (volgens mij) puurste vorm van yoga. Ik moest zelfs geen acrobaat worden.
Hierdoor kwam ik na een tijd in andere lagen van bewustzijn. Ook dan raadde hij mij aan om gewoon verder mijn werk te doen en te zoeken wat er bij mij paste. Dan is een hele zoektocht begonnen in het toen startende new-age doolhof. Dit werd een leuke, andere vorm van sociaal leven, maar veel verder bracht het mij niet.
Toen leerde ik Lightbody kennen en kwam daardoor meteen terecht in een stroomversnelling van bewustwording en zelfkennis. Na raja yoga, was dit het tweede grote keerpunt in mijn leven. Alles veranderde hierdoor. Intussen had ik al mijn eigen school voor yoga en zelfontwikkeling.
In 2004 leerde ik Deeksha kennen en in 2005 ging ik naar de Oneness University in India. Nu kom ik in het derde keerpunt van mijn leven. Dit toonde mij alles van de realiteit wat ik nog niet kon of wou zien. Laat ons zeggen dat ik na 30 jaar spiritualiteit het woord ’spiritualiteit’ heel weinig gebruik. Je merkt ook overal dat de wetenschap nu inziet welke invloed mediteren heeft op de hersenen. Het brein wordt onderzocht en men ontdekt dat al die (spirituele) dingen normaal ingebouwd zijn. Het is allemaal geen taboe of hocus pocus meer.
Nu zit ik hier, terugkijkend op die lange weg. Diep vanbinnen voel ik nog mijn eerste yogales waarvan ik toen geen idee had waar het me naartoe zou brengen. Ik ben mijn leraars allemaal zeer dankbaar, maar ik ben aan één iets trouw gebleven: “het zelf in mij”. Het heeft mij de stilte, de rust en de vrede leren kennen, maar ook de stormen van de realiteit.
Zou ik langzaam evenwicht bereiken?
Hallo!
Het trouw zijn aan het zelf in mij!!! Zo mooi gezegd Roland! Dat gevoel heb ik ook altijd gehad. Iets diep in mij die mij altijd leidt tot het unieke van mezelf. Mijn stukje van de puzzel, mijn eigen weg en taak! Daarom heb ik mij ook altijd anders gevoeld, want niemand heeft de zelfde taak als ik, we hebben allemaal ons deeltje in te brengen, dat is nu juist het mooie! Als je dat ondekt dan kan je niet anders dan bij jezelf te blijven. Ik ben dankbaar voor wie ik ben!! In liefde, licht en eenheid Christine